چنان که در سفری

عطرها تو را بهانه می کنند

چون کودگی که دیدن مادر را ...

یک لحظه بیندیش!

عطرها...

حتی عطرها

دوری و غربت را احساس می کنند! نزار قبانی

روزانه یک:هنوز نمی تونم توی این ویندوز ویستا فارسی بنویسم.واسه همین اینقدر کوچولو می نویسم.

روزانه دو:با یه ساناز جدید دوست شدم امروز از یکربع به ۱۲ تا ۱ اینقدر باهم حرف زدیم راه رفتیم هی از ماشین پیاده شدیم رفتیم بانک رفتیم اینور اونور که جدا فکم داشت می افتاد (معلومه که من بیشتر حرف زدم؟)!!!!!

روزانه سه:یه تفریح سالم!! که کلا خانوادگی داریم مراسم چای هست! عصرها ( حتی تو تابستون خرما پزون) چای می ریزیم و با بیسکوییت-کیک و اینا می زنیم به بدن.شیراز که آمدم خیلی زود نوید رو به این قضیه عادت دادم تا ازتنهایی چای عصر دور باشم.اما این روزا گاهی که تنهام توی خونه می بینم می تونم به یاد همه چای بریزم و هی بخورم(البته سعی می کنم فقط به جای خودم کیک بخورم)

روزانه چهار: از دین بد می گه از نماز از شوهر کردن از بچه دار شدن از بی پولی از درس خوندن از آرایشگاه از همه چی...فک می کنم :پس از چی خوشش میاد؟

روزانه پنج:شش ماهی هست ندیدمش...همش تلفنی با هم حرف می زنیم اما لحظه به لحظه از هم خبر داریم هر دو هم توی شیراز ساکنیم!

روزانه شش:خوب سی درصد باقیمونده هم تموم شد.خدایا مچکرم! تمام سختی های این مدت با قبولی نهایی تو چه آسان است. متشکرم خدای بزرگ که لطفت را تکمیل کردی.

  روزانه یک:چقدر حیف که باید بعضی حرفام رو ننویسم! مثلا اینکه چقدر خوشحالم که نوید قبول     شده! وقتی خبر قبولیشو تلفنی بهم گفت از خوشحالی فقط جیغ و داد می کردم.خدایا شکرت! هدیه اش که سه روز زودتر تحویل گرفته بود ایناهاش! البته رنگش سورمه ای -سیلوره که اینجا نزده!خیلی خوشحالم که بالاخره فهمیدم چی می خوام! و برای بدست آوردنش باید چکار کنم! سلام اول آذر۸۸! از امروز یه باشگاه تازه می رم با یه مربی گل و بلبل!

خاطره: زمان یک روز قبل!

مکان منزل نارنجی و فیروزه ای خودمان

بازیگران« من -ن-ف-ز-ر

ز:یکی بیاد برا ما گ.رین کارت ثبت نام کنه...

هیچکس جوابی نمی ده کلا! منم بیخود خودمو نخود می کنم می کنم خیلی سخته و وحوصله می خواد و اینا روی من حساب نکنین!

ز رو به بقیه می کنه و : خدا آدمو محتاج نکنه اصلا می رم کافی نت....

منم قیافم یه طوری می شه که دلم می خواد پلو دم نکشیده بذارم سر میز!!!!!! ( می خندم همین!)

روزانه دو:اینترنتم که می پکه انگار قند خونم می افته مثلا! (یعنی اینقدر وخیمه!)

روزانه سه:دیشب دلم می خواست توی سریال دلنوازان این یلدا رو سیر کتک بزنم چرا اینقدر احمقه!

لینکانه: اینو حتما بخونین! از اینجا خوندم خودم!

داستاني در مورد اولين ديدار «امت فاکس»، نويسنده و فيلسوف معاصر، از رستوران سلف سرويس؛ هنگامي که براي نخستين بار به آمريکا رفت. وي که تا آن زمان، هرگز به چنين رستوراني نرفته بود؛ در گوشه اي به انتظار نشست. با اين نيت که از او پذيرايي شود. اما هرچه لحظات بيش تري سپري مي شد؛ ناشکيبايي او از اين که مي ديد پيشخدمت ها کوچک ترين توجهي به او ندارند، شدت گرفت.

از همه بدتر اين که مشاهده مي کرد؛ کساني پس از او وارد شده بودند و در مقابل بشقاب هاي پر از غذا نشسته و مشغول خوردن بودند. وي با ناراحتي به مردي که بر سر ميز مجاور نشسته بود، نزديک شد و گفت : «من حدود بيست دقيقه است که در اين جا نشسته ام؛ بدون آن که کسي کوچک ترين توجهي به من نشان دهد. حالا مي بينم شما که پنج دقيقه پيش وارد شديد با بشقابي پر از غذا در مقابل تان اين جا نشسته ايد! موضوع چيست؟ مردم اين کشور چگونه پذيرايي مي شوند؟»

مرد با تعجب گفت:« ولي اين جا سلف سرويس است.» سپس به قسمت انتهايي رستوران جايي که غذاها به مقدار فراوان چيده شده بود، اشاره کرد و ادامه داد:« به آن جا برويد، يک سيني برداريد و هر چه مي خواهيد، انتخاب کنيد، پول آن را بپردازيد،بعد اين جا بنشينيد و آن را ميل کنيد.»

«امت فاکس» که قدري احساس حماقت مي کرد، دستورات مرد را پي گرفت. اما وقتي غذا را روي ميز گذاشت؛ ناگهان به ذهنش رسيد که زندگي هم در حکم سلف سرويس است. همه نوع رخدادها، فرصت ها، موقعيت ها،شادي ها،سرورها و غم ها در برابر ما قرار دارد.

در حالي که اغلب ما بي حرکت به صندلي خود چسبيده ايم و آن چنان محو اين هستيم که ديگران در بشقاب خود چه دارند و دچار شگفتي شده ايم که چرا او سهم بيش تري دارد؟ که هرگز به ذهن مان نمي رسد؛ خيلي ساده از جاي خود برخيزيم و ببينيم چه چيزهايي فراهم است، سپس آنچه مي خواهيم،برگزينيم.

خوبه که هوا بارونی باشه -دل آسمون گرفته باشه-یه کمکی سرد هم باشه...اما دلت گرم باشه به این که یه خدای بزرگی داری که همه چیزارو بهش سپردی تا با درایت خودش راست و ریس کنه- یه خواهر جیگر طلا داری که  با همدیگه دوتا پتوی رنگی رنگی بردارین با یه ظرف بادوم هندی و تخمه و میکادو و.... اینا جلوی یه شومینه روشن که بالاش پر از عکسهای خاطرات گذشته است حرف بزنین بعد صبر کنین تا دوتا گل گل از مدرسه بیان و شورونشاط زندگی رو بریزن توخونه و غروبم منتظر دوتا آقای سرحال-خسته باشین و یه داداش شنگول با شوخی هاش بیاد خونه!

اگه مامان و بابا هم توی این سفر بیان تهرون که عالی می شه.

خدایا شکرت که هوامونو داری که به یادمونی و شکرت که همهی آرزوهامونو هم اکنون برآورده کردی!

خاطرات یک عاقد!

غروب جمعه باشه-وضعیت درسخوندنی باشه-و نخوای که درس بخونی-تی وی هیچی نداشته باشه حتی -جم-هم داره دوباره اسپا.یدر.من می ذاره!!!بعد بیای فید وبلاگت رو درست کنی-نشه-بعد بری که قالب بتکونی-نتونی.بعد به فکر بیفتی که کلا وبلاگت رو طراحی دیزاین جدید کنی..............اووووووه عصر جمعه چکارا که نمی کنه! می تونی هم یه مانتو و شال بندازی سرت بپری تو زلنتی کوچولو و یه نفره بری حافظیه هم حافظ رو از تنهایی در بیاری و هم خودت رو!

ارکیده جان اگه خودت می تونی به داد این دیزاین-فید وبلاگ من برسی ممنون می شم!

منتظرم برم سفر.یه جایی که وقتی می رم یادم به تارای بربادرفته می افته.یه جایی که شباش یه راه شیری  پرچراغ داره-جایی که اتوبانش صدای ماشین های دور داره که وییییییییییییییژ می رن.جایی که خیلی وقتا با اشک از ش برگشتم وقتی که میگل تازه متولد شده بود و زمستون بود و من بین دو ترم سال اول دانشگاهم رفته بودم اونجا و مومو اینا خونشون پردیسان بود!

اگر برای وبلاگ فریادرسی بود از کلیه و کبد و قلب پیشنهادها استقبال به عمل می آید.

این ویندوزه فارسی نمی نویسه من با ۳۰۰تاکلک فارسی می نویسم واسه همین ریزه دیگه!

برو به تاريخ:

پرهای پرواز دستان توست

عاشق که باشی

هوای پریدن آبیست

عاشق تر که شوی

محو می شوی

دوست داری بیشتر راه بروی

کنار روحی که فراز ابرهاست.