محل کارم(خارج از بوشهر) تا بوشهر به گفته ی يکی ۵۵ کيلومتر فاصله داره اين مسافت رو راننده شرکت با پرايد در زمانی حدود ۲۰ دقيقه طی می کند و من و همکارانم که بيش از يک ساله اين راه رو هر روز می ريم و برمی گرديم، به اين جاده مثلا اتوبانی و راننده عادت کرديم و  به محض سوار شدن چشمامون رو می بنديم و گاهی به خواب هم می ريم امروز صبح هم طبق روال عادی برنامه ۳ نفر خانم عقب نشستيم و من سريعا به خواب رفتم .خواب پادشاه دومی رو داشتم می ديدم که با جيغ يکی از همکاران (که عضو ثابت سرويس ما نيس) از خواب پريدم و ديدم بله راننده پرايد ما ، با کاميون جلويی مماس کرده و ما در حال تصادف می باشيم. ولی از آنجايی که من پس از قريب يک سال و نيم به رانندگی اين راننده ايمان دارم با خنده به همکار غير ثابت که هميشه می ترسد نگاه کردم.در همين حين راننده از مهلکه فرار کرد.
همکار غير ثابت:آقای.........(به علت استرس ناشی از ترس فاميل راننده به چيز تبديل شد) چيز اين چه وضعه رانندگيه؟
راننده:( با آرامش و خونسردی ذاتی)چيزی که نشد.
همکار غير ثابت:(با عصبانيت)شما مسوول جان مسافران هستيد.
راننده:(مجدد با آرامش) به من گفتن بايد سر ساعت توی شرکت باشم اگه دير برسم من توبيخ می شم.
همکار غير ثابت:(عصبی تر)وظيفه ی شما اينه که درست رانندگی کنيد.من به آقای مدير می گم.
راننده :(با آرامش تر!!)هر وقت مُردی اون وقت اعتراض کن.
                                                  ***
نمی گويم سحر می خواهم از تو
نگاهی شعله ور می خواهم از تو
برای شرح دلتــنــگی ام امــشــب
مجالی مختـصــر می خواهم از تو
                                                ***
می گه  :اين از خوشبختی ماست که آن چه را دوست داريم به دست نمی آوريم يا از دستمان می گريزد... باور می کنين؟
                                                ***
شايد واسه تولدم واسه خودم يه دات کام بخرم.

مثل نامه ای ولی
 توی هیچ پاکتی
جا نمی شوی
جعبه ی جواهری
قفل نیستی ولی
وا نمی شوی
مثل میوه خواستم بچینمت
میوه نیستی ستاره ای
از درخت آسمان جدا نمی شوی

من تلاش می کنم بگیرمت
طعمه می شوم ولی
تو نهنگ می شوی
مثل لقمه ای مرا
تند و تیز می خوری
تور می شوم
ماهی زرنگ حوض می شوی
لیز می خوری

آفتاب را نمی شود
توی کیسه ای
جمع کرد و برد
ابر را نمی توان مثل کهنه ای
توی مشت خود فشرد
آفتاب توی آسمان
آفتاب می شود
ابرهم بدون آسمان فقط
چند قطره آب می شود
پس تو ابر باش و آفتاب
قول می دهم که آسمان شوم
یک کمی ستاره روی صورتم بپاش

شکل نوری و شبیه باد
توی هیچ چیز
جا نمی شوی
تو کنار من
ولی
تو
تویی و هیچ وقت
ما نمی شوی





درود بر بلاگ آسمونی که مرتب می ميرد و زنده می گردد
 

میکامه:خاله مهستا یه شعر اینگلیسی بخونم؟
من:آره عزیزم
میکامه:وات ایز دیس ؟ دیس ایز پنسل نوک تیز.
من:!!!!

...ساده ترین!
از کدامین خیال عبور می کنی
راهی را نشانم بده
برای تو سبز مانده ام.

این تصویر توضیح ندارد.

به سراغم که می آيی
اطلسی ترين پيراهنت را تن کن
و همان کفش هايی را بپوش
که تا انتها می آيند.
 

همين
سوسوی يک چراغ
 کافيست
تا تو بدانی
که خاطرت
چگونه
خواب را
 از
 سرم
 ربوده است
...


چند تا لينک اضافه شده ديدين؟

استان بوشهر در بهمن اسفند و فروردين ماه ، آب و هوايی کاملا بهاری و بسيار خوب دارد .عکس های زير از شهرستان اهرَم ،منطقه ی خويز ، نزديکی روستای مُخدون (مخ =درخت نخل در گويش محلی) گرفته شده است.(با تشکر ويژه از عکاس گاهی در صحنه)



از اينکه با تو هستم غم ندارم
غـــم نان و غـــم عــالــم ندارم
پُرم از عشق و فقر و تنگدستی
خـــدا را شکر چيزی کم ندارم!!

کامنت نويسا بنا به نظر شاهدان عينی به چندين دسته تقسيم و ضرب می شوند:
۱-اونايی که می نويسن: ممنون که به من سر زدی.
۲-اونايی که می نويسن: بازم به من سر بزن.
۳-اونايی که يه کامنت فيوريت دارن هميشه اونو کپی پيست می کنن.
۴- اونايی که کپی پيست بلد نيستن و يه جمله تکراری رو هر بار دوباره تايپ می کنن.
۵-اونايی که يه عالم وبلاگ دارن هيچکدومش هم آپ نمی شه از پرشين گرفته تااااا دات کام
۶-اونايی که واسه خودشون کامنت بی نشونی می ذارن.
۷-اونايی که واسه فاميلاشون کامنت بی نشونی می ذارن
۸-اونايی که وبلاگ خون نيستن همه چی رو آف می خونن و نمی تونن کامنت بذارن.
۹-اونايی که اينترنت مجانی و خط تلفن آزاد دارن و همه ی وبلاگا رو آن می خونن و کامنت بامزه می ذارن.
۱۰-اونايی که شجاعت شناخته شدن ندارن.
۱۱-اونايی که کامنت بی سر و ته می ذارن.
۱۲-اونايی که فنت فارسی ندارن کامنت پنگليش می ذارن.
۱۳-اونايی که تو کامنتا تبليغ پفک نمکی می کنن .
۱۴-اونايی که جای کامنت !!!!!!!!!!!!! می ذارن يعنی چی شد؟ من نفهميدم!!!
۱۵-اونايی که حضورن کامنت می دن.
۱۶-اونايی که وقتی بهشون می گی چرا سر نمی زنی می گن اااااا من دو هفته پيش سر زدم.
۱۷-اونايی که به وبلاگ سر می زنن بعد توی مسنجر طرف واسش آف می نويسن.
۱۸-اونايی که هر چی می گی سر بزن واسه ی تو نوشتم اين پست اختصاصيه ، ۴ ساعت چت می زنن ۴ دقيقه وقت نمی کنن به وبلاگ سر بزنن.
۱۹-اونايی که ميان بقيه کامنت ها رو می خونن بعد می رن با صاحب وبلاگ کل کل می کنن.
۲۰-اونايی که کامنت نمی دن ، کامپيوتر هم ندارن ، بلد هم نيستن.
۲۱-اونايی که نمی دونن کامنت چيه ، شبا با خيال راحت می خوابن.
۲۲- اونايی که وقتی می خوان کامنت بدن يه جمله از يه جايی کش می رن واسه همه همونو می نويسن.
۲۳-اونايی که بيکارن از صب تا شب واسه همه کامنت می دن ، اون پست کامنتاش رکورد می زنه.
۲۴-اونايی که هميشه کامنتای جالب می ذارن بعد يه هفته مريض می شن کامنتاشون رکورد می زنه.
                                                           ***
ديريست
پابند ييلاق چشم های توست
دل ايلياتی ام.

برو به تاريخ:

پرهای پرواز دستان توست

عاشق که باشی

هوای پریدن آبیست

عاشق تر که شوی

محو می شوی

دوست داری بیشتر راه بروی

کنار روحی که فراز ابرهاست.